كاش يك كبوتر بودم.    پر و بالم را،    مي سپردم به دستان نسيم؛    با دلي سرشار از عشق و اميد    مي پريدم سوي دياري آشنا،    من، از اين غربت بي روح و پر از ناله و عصيان و جفا،    تا به آن جا كه دگر هيچ كسي    قلب كوچك گل عشق را     زير پاهاي دلش له نكند،    تا به آن جا كه دگر هيچ كسي غم نخورد،      كاش عمر خوشي اين قدر كوتاه نبود؛  به محبت، به وفا شك نكند.          يا دلم از ديدن روي چو مهتاب تو بي تاب نبود.  پس كجا بود كسي كه دم از عشق و محبت مي زد؛          كاش مي شد لحظه اي   پس كجا بود كسي كه دلش بر خنده و شادي تو پر مي زد.          پاي صحبت اقاقيا نشست؛            چون كه او هم عاشق است          من به تاريكي شب ها نمي انديشم؛  درد هجران ديده است.         من به زيبايي مهتاب و شكوفايي روز   كاش مي شد تا ابد پروانه بود،          و به تك لحظه ي ديدار تو مي انديشم.  تا ابد هم در كنار شمع سوخت.          بله من،            به تك لحظه ي ديدار تو مي انديشم.