مرا تنها نگذار،    كه من بي تو، جز يك برگ خشكيده ي افتاده از درخت نيستم؛    و با تو همچون درختي استوار و بلند قامتم.    مرا تنها نگذار،    كه بي تو خاري به پاي گلم؛    و با تو گلزاري از عشق و اميدم.          مرا تنها نگذار ،  چقدر تنهايي، چقدر فريب دل،          تا بدانم كيستم، چيستم و چه مي خواهم.  چقدر انتظار بر دروازه ي قلبت تا روزي آن را به رويم بگشايي.          من بدون تو به جز يك برف سبك نيستم،  مرا تنها نگذار،        نگاهت را از چشمان خسته ام نگير؛  كه با يك تلنگر باد از هم متلاشي مي شود؛  كه با رفتنت هيچم و با بودنت همه چيزم.        كه اين چشم ها براي باز ماندن  ولي با تو همچون كوهي استوارم  من عشق را، محبت را، مهرباني و دوست داشتن را از تو آموختم.        و ديدن تو،   كه بارش روزها و هفته ها نه،  من زندگي را، زنده بودن و نفس كشيدن را با تو مي خواهم.        به نگاه آشنايت نياز دارد.  بلكه ماه ها و سال ها برف  مرا تنها نگذار،        من، تو را به پاكي نفس هايت،  كمر سختش را خم نمي كند.  كه به دور از تو مي ميرم و در كنار تو جان مي گيرم.        و صميميت خنده هايت قسم مي دهم، و چقدر زيباست اگر  بيا تا با هم در مكتب عشق، ترانه ي محبت بياموزيم؛        كه با من بمان،  تو بر فراز اين كوه استوار بايستي.  و در كوچه سار زندگي         و هرگز مرا تنها نگذار...  مرا تنها نگذار،  اين ترانه را سر دهيم؛          اي آشناي لحظات غربت من؛  كه چقدر شنيدني ست نواي با تو بودن.          و اي تنها همراه و هم صداي من.  من واژه ي محبت را فقط با تو معنا مي كنم.          مرا تنها نگذار،  مثل پروانه و شمع كه با هم عاشقي را تجربه كردند.          كه تنهايي بزرگ ترين غم ها و تلخ ترين دردهاست.  و چه لذت بخش است اگر تو هم تا به آخر همراه و همسفرم بماني.          و اين درد را علاجي نيست،            جز بودن با تو.