. دست هايت زيباست؛         زماني كه سطر سطر دفتر سفيدم را از جملات معرفت و مهرباني پر مي كند.        من اين دست هاي زيبا را دوست مي دارم.        لب هايت زيباست؛        زماني كه طنين دلنشين صدايت،        واژه هاي رنگارنگ را در گوشم ادا مي كند.        من اين لب هاي زيبا را دوست مي دارم.        چشم هايت زيباست؛        زماني كه برق صميميت و صداقت در آن موج مي زند.        من اين چشمان زيبا را دوست مي دارم.      من تو را با آن همه معرفت و مهرباني،   صداي تو زيباست؛      آن همه واژه هاي رنگارنگ،  زماني كه در قلب من اعتماد به نفس و شجاعت ايجاد مي كند.      آن همه صميميت و صداقت،  من اين صداي زيبا را دوست مي دارم.      و آن همه اعتماد به نفس و شجاعت، دوست مي دارم.        من تو را با آن همه زيبايي دوست مي دارم،        و مي پرستم.