بگم چرا، عروس مهتاب منو        بردي پيش فرشته ها؟        اون كه خودِ فرشته بود، ميونِ جمع آدما؛        دلم مي خواد تا به ابد، كنار عكس ناز اون        تا جون دارم گريه كنم.        واي چي بگم...؟!        اشك منم خشكيد و باز        بايد بگم نمي تونم.        دلم مي خواد بهش بگم:        عروس مهتابم بيا، برگرد پيش ما آدما.        طاقت دوري نداريم؛ تلخ مرور خاطرات؛        اما ديگه نمي تونم.        عروس مهتاب پدر،        بدون تو، دنيا براش جهنمه.        چه خوش خيالم كه بگم، شعرم براش يه مرهمه.        سخته بگم!        اما اينم نمي تونم.        دلم مي خواد دوباره باز شعري بگم        براي تك عروس ماه؛        براي زجر پدرش،         براي دو برادر و         اون زجه هاي مادرش.        اما فقط بايد بگم:        نمي تونم، نمي تونم، نمي تونم.          دلم مي خواد زار بزنم، خدا رو فرياد بزنم،    اما ديگه نمي تونم.    دلم مي خواد صداش كنم، فقط ازش سوال كنم:    عروس مهتاب منو    با دل صاف و صادقش،    با قلب پاك و عاشقش،    مثل يه گل چيدي و آتيشش زدي؟    سوال كنم: اين تو بودي؟ اين تو زدي؟    اما ديگه نمي تونم.    دلم مي خواد آه بكشم،    صورت مثل گلشو، يه بار روي ماه بكشم؛    اما ديگه نمي تونم.    عروس مهتاب پدر،    تور طلا رو سرشه؛ لباس شب بر تنشه؛    غم تو دل مادرشه؛    اما حالا تو آسمون، فقط كنار عشقشه.    دلم مي خواد داد بزنم:    ستاره ها! ستاره ها!  به احترام ماه ما، نورتونو كم بكنيد، چادر شب سر بكنيد؛    اما ديگه نمي تونم.    دلم مي خواد صدا كنم:    داداش بيا!    خواهر تو، الان كنار خورشيده؛  هر وقت دلت تنگ شد براش،    شبنم تو چشمات مي شينه.    دلم مي خواد بهش بگم:    داداش بيا!    خواهرت همرنگ خداست،    روح بزرگش شادِ و قلبش هميشه با شماست؛   اما ديگه نمي تونم.    دلم مي خواد دعا كنم،    خدا، خدا، خدا كنم؛